Friday, August 31, 2012

“Death is always on the way, but the fact that you don't know when it will arrive seems to take away from the finiteness of life. It's that terrible precision that we hate so much. But because we don't know, we get to think of life as an inexhaustible well. Yet everything happens a certain number of times, and a very small number, really. How many more times will you remember a certain afternoon of your childhood, some afternoon that's so deeply a part of your being that you can't even conceive of your life without it? Perhaps four or five times more. Perhaps not even. How many more times will you watch the full moon rise? Perhaps twenty. And yet it all seems limitless.”

The Sheltering Sky, Paul Bowles

Tuesday, August 28, 2012

Πρώτη φορά

Περίεργο. Νομίζεις μέχρι κάποια ηλικία ότι τα πάντα κρατούν για πάντα. Αυτό ήθελες; Έτσι σε είχαν μάθει. Μία κανονικότητα με μπόλικο εφησυχασμό. Μέσα σου το ήξερες και σε έτρωγε. Είχες όμως και την απορία. Μέχρι που θα σε βγάλει. Πόση κανονικότητα θα μπορούσες να αντέξεις. Αν η σύνηθης πορεία είναι αμφισβήτηση, βόλεμα, συντήρηση, για να μην προσθέσω - αργός θάνατος, μάλλον είναι περίεργο που στα 36, σχεδόν 37 σου, βρίσκεσαι να επανεφευρίσκεις τον εαυτό σου. Περίεργο για τους άλλους, όχι για σένα. Που βαριέσαι εύκολα. Που έχεις περισσότερες ερωτήσεις από απαντήσεις. Που όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο ξένη νιώθεις. Μέσα στην πόλη. Ανάμεσα στους ανθρώπους. Στο κεφάλι σου το ίδιο. Κρίμα μόνο που δεν τα έφερες εσύ τούμπα όλα. Και δεν σου αρέσει να σε θέτουν προ εκπλήξεως. Μικρή μου εγωίστρια, κάποτε θα μάθεις. Αν θέλεις να παίζεις, έτσι πάει, μερικές φορές θα βρίσκεσαι μείον σε έναν γύρο, και εν αναμονή του επόμενου.